Κεφάλαιο 5: Μια χωρισμένη πόλη.

 Η συνάντηση με τον Τόμι Χάρις και τη συμμορία του άφησε μόνιμες εντυπώσεις στον Μιχάλη. Δεν ήταν μόνο η 

απροκάλυπτη εχθρότητα, αν και αυτό τον είχε ταρακουνήσει. Ήταν η συνειδητοποίηση ότι ο Τζέιμς, κάποιος που είχε αρχίσει να σέβεται και να τον φροντίζει, όχι μόνο δεν ήταν ευπρόσδεκτος στο Αγρίνιο αλλά θα μπορούσε να βρίσκεται σε πραγματικό κίνδυνο. Η πόλη, με τους ήσυχους δρόμους και τα γνωστά της πρόσωπα, είχε ξαφνικά αποκαλυφθεί ως κάτι πιο σκοτεινό – ένα μέρος που δεν ήταν έτοιμο να δεχτεί κανέναν που δεν ταίριαζε στο άκαμπτο καλούπι της. Και ο Τζέιμς ήταν ο στόχος αυτού του φόβου, αυτής της προκατάληψης που σιγοβράζει που ήταν πάντα εκεί, ακριβώς κάτω από την επιφάνεια.

Οι μέρες περνούσαν, αλλά η ένταση δεν εξανεμίστηκε. Στην πραγματικότητα, φαινόταν να μεγαλώνει, να απλώνεται στην πόλη σαν μια αργή φωτιά. Ο Μιχάλης το αισθανόταν παντού — στο μπακάλικο, στο εστιατόριο, στο μύλο όπου δούλευε ο πατέρας του. Οι άνθρωποι ψιθύριζαν, τα μάτια τους στένευαν κάθε φορά που έβλεπαν τον Τζέιμς και ο αέρας ήταν πυκνός από μια ανείπωτη απειλή. Τα ευγενικά νεύματα από τους γείτονες έγιναν απότομες και οι συζητήσεις με τους ντόπιους ήταν πιο σύντομες, πιο άβολες. Ακόμη και εκείνοι που δεν αντιτάχθηκαν ενεργά στην παρουσία του Τζέιμς στην πόλη έμοιαζαν ανήσυχοι, σαν να μην ήξεραν πώς να κινηθούν στην ξαφνική αλλαγή.

Στο σπίτι, η ατμόσφαιρα έγινε επίσης τεταμένη. Η μητέρα του Μιχάλη έκανε ό,τι μπορούσε για να κρατήσει τα πράγματα όσο πιο φυσιολογικά γινόταν, αλλά υπήρχε μια νέα άκρη στη φωνή της όταν μιλούσε στον Μιχάλη ή στον Τζέιμς. Ήταν ευγενική με τον Τζέιμς, φροντίζοντας να νιώθει άνετα και να έχει ό,τι χρειαζόταν, αλλά υπήρχε μια επιφυλακτικότητα στα μάτια της, σαν κι εκείνη να αντιμετώπιζε κάτι που δεν μπορούσε να καταλάβει.

Ο πατέρας του, από την άλλη, είχε γίνει ακόμα πιο αποτραβηγμένος. Πάντα άνθρωπος με λίγα λόγια, τώρα φαινόταν να μην αναγνωρίζει σχεδόν καθόλου την παρουσία του Τζέιμς. Ο Μιχάλης παρατήρησε τον τρόπο με τον οποίο ο πατέρας του σκληρύνει όταν ο Τζέιμς έμπαινε σε ένα δωμάτιο ή πώς απέφευγε την οπτική επαφή κατά τη διάρκεια των γευμάτων. Ήταν λες και ο πατέρας του πάλευε με κάτι, διχασμένος ανάμεσα στην αίσθηση του καθήκοντός του –την απόφασή του να πάρει τον Τζέιμς– και την πραγματικότητα του τι σήμαινε αυτό σε μια πόλη όπως το Αγρίνιο. Ένα βράδυ, μετά από ένα ιδιαίτερα σιωπηλό δείπνο, ο Μιχάλης άκουσε τους γονείς του να μιλάνε στην κουζίνα. Δεν είχε σκοπό να κρυφακούσει, αλλά οι φωνές τους ήταν πιο δυνατές από το συνηθισμένο και η ένταση στον αέρα ήταν αδύνατο να αγνοηθεί.

«Απλώς λέω, Τζον, ίσως αυτό να μην πάει όπως νομίζαμε», είπε η μητέρα του με τη φωνή της σφιχτή από ανησυχία. «Δεν είναι για εκείνον, είναι για το τι συμβαίνει στην πόλη. Ο κόσμος μιλάει».

Η απάντηση του πατέρα του ήταν τραχιά, αλλά ο Μιχάλης άκουγε την αβεβαιότητα από κάτω. «Ο κόσμος πάντα θα μιλάει, Μαρία. Κάνουμε αυτό που είναι σωστό. Δεν μπορείς απλώς να βγάλεις ένα αγόρι επειδή οι άνθρωποι νιώθουν άβολα».

«Το ξέρω», είπε, με τον τόνο της να απαλύνει, «αλλά δεν είναι απλώς ενόχληση. Έχετε δει τον τρόπο που ενεργούν οι άνθρωποι. Και τα αγόρια… αυτό το αγόρι του Τόμι Χάρις και η συμμορία του, είναι επικίνδυνα. Δεν θέλω να κλιμακωθεί αυτό».

Έγινε μια μεγάλη παύση πριν μιλήσει ξανά ο πατέρας του, με τη φωνή του πιο ήσυχη αυτή τη φορά. «Ο Τζέιμς δεν έχει κάνει τίποτα κακό. Αλλά έχεις δίκιο — ξεφεύγει από τον έλεγχο».

Ο Μιχάλης άκουσε το τσούγκρισμα των πιάτων καθώς η μητέρα του άρχισε να καθαρίζει το τραπέζι και ήξερε ότι η συζήτηση είχε τελειώσει προς το παρόν. Αλλά το βάρος των λόγων τους έμεινε μαζί του. Είχε ξεφύγει από τον έλεγχο και δεν ήταν σίγουρος πόσο καιρό θα μπορούσε να αντέξει η οικογένειά του ενάντια στην πίεση.

Την επόμενη εβδομάδα, τα πράγματα πήραν μια τροπή προς το χειρότερο.

Ξεκίνησε με μικρά πράγματα — γκράφιτι στην πλευρά του σπιτιού του Ιωάννου, άσχημες λέξεις χαραγμένες με κόκκινη μπογιά που ο πατέρας του έτριβε σιωπηλά. Τότε, αργά ένα βράδυ, κάποιος πέταξε μια πέτρα από το παράθυρο της κουζίνας, σπάζοντας το τζάμι και ξαφνιάζοντας τον Μιχάλη και την οικογένειά του από τον ύπνο τους. Ο πατέρας του είχε βγει από το σπίτι με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ, αναζητώντας όποιον το είχε κάνει, αλλά οι ένοχοι είχαν φύγει προ πολλού.

Ο Τζέιμς τα πήρε όλα χαμπάρι. Δεν έδειξε φόβο, τουλάχιστον όχι εξωτερικά. Όταν ο βράχος πέρασε από το παράθυρο, ο Μιχάλης περίμενε ότι θα ήταν θυμωμένος ή αναστατωμένος, αλλά ο Τζέιμς είχε απλώς βοηθήσει να σκουπίσει το σπασμένο τζάμι και είπε: «Έχω αντιμετωπίσει και χειρότερα».

Όμως ο Μιχάλης ήξερε ότι κάτω από το ήρεμο εξωτερικό του Τζέιμς, υπήρχε ένταση. Μπορούσε να το δει με τον τρόπο που ο Τζέιμς θα σταματούσε πριν περπατήσει στην πόλη, σαν να προετοιμαζόταν για οποιαδήποτε εχθρότητα του έρχονταν. Αυτό έκανε τον Μιχάλη να θυμώσει—θυμωμένος με την πόλη, θυμωμένος με τους ανθρώπους που πίστευαν ότι μπορούσαν να τρομοκρατήσουν τον Τζέιμς μόνο και μόνο λόγω του χρώματος του δέρματός του. Αλλά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, τον έκανε να νιώθει αβοήθητος.  Το σημείο καμπής ήρθε ένα καταιγιστικό απόγευμα στα τέλη Ιουλίου.

Ο Μιχάλης και ο Τζέιμς είχαν πάει στην πόλη για να πάρουν προμήθειες από το γενικό κατάστημα. Ο ήλιος ήταν ψηλά στον ουρανό, χτυπώντας κάτω στο ραγισμένο πεζοδρόμιο καθώς έκαναν το δρόμο τους μέσα από τους σχεδόν ερημικούς δρόμους. Ο Μιχάλης ένιωθε τα μάτια των κατοίκων πάνω τους καθώς περνούσαν, αλλά προσπάθησε να το αγνοήσει, εστιάζοντας στη συζήτηση που είχε με τον Τζέιμς για μια παλιά ταινία που είχαν δει το προηγούμενο βράδυ.

Όταν έφτασαν στο κατάστημα, ο Μιχάλης παρατήρησε μια παρέα αγοριών να στέκονται κοντά στην είσοδο. Ο Τόμι Χάρις ήταν εκεί, μαζί με τον Μπίλι Κάρτερ και μερικούς άλλους. Το στομάχι του Μιχάλη έπεσε. Μπορούσε να αισθανθεί πρόβλημα με την παρασκευή.

Καθώς πλησίαζαν, ο Τόμι προχώρησε, κλείνοντας το δρόμο τους.

«Κοίτα ποιος είναι», είπε ο Τόμι, με τη φωνή του να είναι γεμάτη κοροϊδία. «Παιδιά βγήκατε για ένα μικρό ταξίδι για ψώνια;»

Ο Τζέιμς σταμάτησε, με την έκφρασή του αδιάβαστη, αλλά ο Μιχάλης ένιωθε την ένταση να εκπέμπεται από πάνω του. Ήξερε ότι ο Τζέιμς δεν φοβόταν, αλλά ήξερε επίσης ότι ο Τζέιμς ήταν κουρασμένος – κουρασμένος από τη συνεχή εχθρότητα, κουρασμένος να του φέρονται σαν να μην του ανήκει.

«Είμαστε εδώ για να πάρουμε προμήθειες», είπε ο Μιχάλης, προσπαθώντας να διατηρήσει τη φωνή του ήρεμη. Δεν ήθελε να προκαλέσει τον Τόμι, αλλά δεν ήταν έτοιμος να κάνει πίσω.

Ο Τόμι γέλασε, ένας σκληρός ήχος που αντηχούσε στον ήσυχο δρόμο. "Προμήθειες; Τι είδους προμήθειες χρειάζεται ένα αγόρι σαν αυτόν; Δεν ξέρει ότι αυτό δεν είναι το μέρος του;»

Ο Μιχάλης ένιωσε ένα κύμα θυμού. «Έχει το ίδιο δικαίωμα να είναι εδώ όσο οποιοσδήποτε άλλος», ψιθύρισε με τη φωνή του να τρέμει από απογοήτευση.

Τα μάτια του Τόμι στένεψαν και για μια στιγμή ο Μιχάλης σκέφτηκε ότι μπορεί να ρίξει μια γροθιά. Αλλά αντί αυτού, ο Τόμι πλησίασε πιο κοντά, με τη φωνή του να πέφτει σε χαμηλό, απειλητικό τόνο. «Νομίζεις ότι του κάνεις χάρη, έτσι δεν είναι; Νομίζεις ότι τον βοηθάς, παίζοντας τον ήρωα. Αλλά δεν είσαι. Απλώς σέρνεσαι μαζί του. Άνθρωποι σαν αυτόν δεν ανήκουν εδώ, και αν είσαι έξυπνος, θα το καταλάβεις πριν να είναι πολύ αργά».

Ο Μιχάλης έσφιξε τις γροθιές του, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά στο στήθος. Ήθελε να χτυπήσει τον Τόμι, ήθελε να τον κάνει να νιώσει τον θυμό και την πληγή που δημιουργούσε μέσα του εδώ και εβδομάδες. Αλλά πριν προλάβει να κάνει οτιδήποτε, ο Τζέιμς προχώρησε με τη φωνή του ήρεμη αλλά σταθερή.  «Άφησε το, Μιχάλη», είπε ο Τζέιμς, χωρίς τα μάτια του να μην φεύγουν ποτέ από το Tommy’s. «Δεν αξίζει τον κόπο».

Ο Τόμι χαμογέλασε, διαισθανόμενος τη νίκη του. «Άκου τον φίλο σου», είπε, οπισθοχωρώντας. «Ξέρει τη θέση του».

Ο Μιχάλης ένιωσε ένα κύμα ντροπής να τον κυριεύει, αλλά ήξερε ότι ο Τζέιμς είχε δίκιο. Η μάχη με τον Tommy δεν θα έλυνε τίποτα - θα έκανε τα πράγματα χειρότερα. Πήρε λοιπόν μια βαθιά ανάσα, έσφιξε τις γροθιές του και ακολούθησε τον Τζέιμς στο κατάστημα, αγνοώντας το γέλιο που αντηχούσε πίσω τους.

Μέσα στο μαγαζί, η ένταση ήταν βαριά ανάμεσά τους. Ο Μιχάλης ένιωθε την απογοήτευσή του να βράζει και ήξερε ότι ο Τζέιμς μπορούσε να το διαισθανθεί και αυτός.

«Γιατί δεν με άφησες να κάνω κάτι;» ρώτησε ήσυχα ο Μιχάλης καθώς στέκονταν μπροστά στα ράφια, προσποιούμενος ότι ψάχνουν για κονσέρβες.

Ο Τζέιμς δεν τον κοίταξε. «Επειδή δεν θα βοηθούσε. Η καταπολέμηση τους δεν θα τους αλλάξει γνώμη. Απλώς θα τους δώσει έναν ακόμη λόγο να μας ακολουθήσουν».

Ο Μιχάλης κούνησε το κεφάλι του, νιώθοντας την ανημποριά να τον κυριεύει ξανά. «Αλλά δεν είναι δίκαιο. Δεν πρέπει να ξεφύγουν με το να σου φέρονται έτσι».

Ο Τζέιμς τελικά γύρισε προς το μέρος του, με τα μάτια του ήρεμα αλλά γεμάτα με μια ήρεμη δύναμη. «Ξέρω ότι δεν είναι δίκαιο. Αλλά δεν μπορείς να καταπολεμήσεις το μίσος με γροθιές. Το παλεύεις δείχνοντάς τους ότι δεν σε ελέγχουν. Θέλουν να αντιδράσουμε. Θέλουν να τους δώσουμε έναν λόγο να μας πληγώσουν. Μην τους το δίνετε αυτό».

Ο Μιχάλης ήξερε ότι ο Τζέιμς είχε δίκιο, αλλά δεν το έκανε πιο εύκολο να το αποδεχτεί. Μισούσε να αισθάνεται ανίσχυρος, μισούσε να ξέρει ότι ό,τι κι αν έκαναν, η πόλη θα έβλεπε πάντα τον Τζέιμς ως ξένο. Αλλά η αποφασιστικότητα του Τζέιμς -η ήρεμη αξιοπρέπειά του μπροστά σε τόση εχθρότητα- ήταν κάτι που ο Μιχάλης δεν μπορούσε παρά να θαυμάσει.

Καθώς έβγαιναν από το μαγαζί, με τις προμήθειες στα χέρια, ο Μιχάλης έκανε έναν σιωπηλό όρκο. Δεν ήξερε τι του επιφύλασσε το μέλλον, αλλά ήξερε σίγουρα ένα πράγμα - δεν επρόκειτο να εγκαταλείψει τον Τζέιμς. Όχι τώρα. Όχι ποτέ. Ήταν μαζί σε αυτό και ό,τι κι αν τους έβγαινε, ο Μιχάλης θα στεκόταν στο πλευρό του φίλου του. Ακόμα κι αν όλη η πόλη ήταν εναντίον τους.

Αλλά κατά βάθος, ο Μιχάλης δεν μπορούσε να διώξει την αίσθηση ότι τα χειρότερα επρόκειτο ακόμη. Η πόλη διχάστηκε και οι γραμμές χαράσσονταν. Και σε ένα μέρος όπως το Αγρίνιο, όταν ξεπεράστηκαν αυτές οι γραμμές, δεν υπήρχε επιστροφή.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου