Κεφάλαιο 4: Νέα ομόλογα, παλιές εντάσεις.

 Καθώς οι καλοκαιρινές μέρες ξετυλίγονταν σε μια ομίχλη ζεστασιάς, ο κόσμος μέσα στο σπίτι του Μιχάλη άρχισε να αλλάζει με 

διακριτικούς αλλά αναμφισβήτητους τρόπους. Η παρουσία του Τζέιμς είχε αρχίσει να φαίνεται πιο φυσική. Ήταν ήσυχος και συγκρατημένος, αλλά σιγά σιγά αναπτύχθηκε ένας ανείπωτος ρυθμός ανάμεσα στα δύο αγόρια. Ο Τζέιμς δεν μίλησε πολύ για το παρελθόν του ή την οικογένειά του, αλλά ο Μιχάλης δεν τον πίεσε. Αντίθετα, βρήκαν άλλα πράγματα για να μιλήσουν, πράγματα που δεν αισθάνονταν τόσο φορτωμένα - αθλήματα, βιβλία, ακόμη και όνειρα για το μέλλον, αν και ο Μιχάλης ένιωθε ότι ο Τζέιμς δεν επιδόθηκε στα όνειρα τόσο εύκολα όσο εκείνος.

Τα απογεύματα περπατούσαν μαζί στα χωράφια που συνόρευαν με την πόλη. Το Αγρίνιο δεν ήταν μεγάλο μέρος και έξω από τον κεντρικό δρόμο, ήταν κυρίως αγροκτήματα και χωράφια με άγρια ​​χόρτα. Τα χωράφια ήταν πάντα το καταφύγιο του Μιχάλη — ένα μέρος όπου μπορούσε να ξεφύγει από τις προσδοκίες του σπιτιού και την προβλεψιμότητα της ζωής της μικρής πόλης. Μύησε τον Τζέιμς στα αγαπημένα του σημεία—τη γέρικη βελανιδιά που έδινε σκιά τις ζεστές μέρες, τον κολπίσκο όπου μπορούσαν να παρακάμψουν τα βράχια και τον εγκαταλελειμμένο αχυρώνα που είχε από καιρό αφεθεί στα στοιχεία.

Ο Τζέιμς φαινόταν να εκτιμά αυτές τις ήσυχες στιγμές, αν και σπάνια έδειχνε πολλά συναισθήματα. Είχε έναν αέρα ηρεμίας πάνω του, μια σταθερή παρουσία που ο Μιχάλης βρήκε γείωση. Ενώ ο Μιχάλης ήταν όλος νευρικός, πάντα μιλούσε ή κινούνταν, ο Τζέιμς ήταν το αντίθετο – ικανοποιημένος να κάθεται σιωπηλός, με τις σκέψεις του αδιαπέραστες σαν τον καλοκαιρινό ουρανό.

Ένα απόγευμα, καθώς κάθισαν κάτω από τη βελανιδιά, ο Μιχάλης βρήκε τελικά το κουράγιο να κάνει την ερώτηση που τον στενοχωρούσε από την άφιξη του Τζέιμς.

«Λοιπόν… τι έγινε;» ρώτησε διστακτικά ο Μιχάλης, ρίχνοντας μια ματιά στον Τζέιμς, που καθόταν με την πλάτη στο δέντρο, με μισόκλειστα μάτια καθώς απολάμβανε τη σκιά.

Ο Τζέιμς δεν απάντησε αμέσως. Άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε αλλού, το βλέμμα του δεν εστίασε σε κάτι συγκεκριμένο. Ο Μιχάλης δεν ήταν σίγουρος αν είχε πάει πολύ μακριά, αλλά πριν προλάβει να απαντήσει στην ερώτηση, ο Τζέιμς μίλησε.

«Η οικογένειά μου έχει φύγει», είπε ο Τζέιμς ήσυχα. «Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν μικρός και ο πατέρας μου... δεν κατάφερε να φύγει από τη Γεωργία».

Ο Μάικλ ένιωθε ένοχος που τον ρώτησε, αλλά υπήρχε κάτι στον τόνο του Τζέιμς που υποδήλωνε ότι δεν τον πείραζε να το μοιραστεί, τουλάχιστον όχι με τον Μιχάλη.

«Τι έπαθε ο πατέρας σου;» ρώτησε ο Μιχάλης, με τη φωνή του μόλις πάνω από έναν ψίθυρο.

Ο Τζέιμς έμεινε σιωπηλός για πολλή στιγμή. Όταν τελικά μίλησε, η φωνή του ήταν χαμηλή και σταθερή, αλλά υπήρχε ένα βάρος στα λόγια του. «Ο πατέρας μου ήταν καλός άνθρωπος», είπε. «Δούλεψε σκληρά, έκανε ό,τι μπορούσε για να μας φροντίσει. Αλλά εκεί που μέναμε, δεν είχε σημασία πόσο καλός ήσουν. Το να είσαι μαύρος ήταν αρκετό για να σε κάνει στόχο».

Ο Μιχάλης ένιωσε ένα ρίγος να τον διαπερνά, παρά τη ζέστη της ημέρας. Είχε ακούσει για τη βία , τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονταν οι μαύρες οικογένειες, αλλά του φαινόταν πάντα μακρινό, σαν κάτι που συνέβη μακριά από τον μικρό, ασφαλή κόσμο του. Το άκουσμα του από τον Τζέιμς το έκανε να νιώθει αληθινό, άμεσο.

«Ήρθαν για αυτόν μια νύχτα», συνέχισε ο Τζέιμς. «Είπε ότι έκανε κάτι που δεν είχε κάνει. Δεν έχει σημασία τι ήταν - ήθελαν απλώς να του κάνουν ένα παράδειγμα. Δεν τον ξαναείδα μετά από αυτό».

Ο Μιχάλης δεν ήξερε τι να πει. Ένιωθε μια βαθιά αίσθηση ανικανότητας, γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσε να πει ή να κάνει τίποτα για να αλλάξει αυτό που είχε συμβεί στην οικογένεια του Τζέιμς. Ήθελε να πει στον Τζέιμς ότι λυπάται, ότι δεν ήταν δίκαιο, αλλά τα λόγια ήταν κούφια. Αντίθετα, απλώς καθόταν σιωπηλός, προσφέροντας την παρουσία του ως μια μικρή παρηγοριά.  Μετά από λίγο, ο Τζέιμς μίλησε ξανά, αυτή τη φορά με λίγη περισσότερη αποφασιστικότητα στη φωνή του. «Γι’ αυτό έφυγα. Δεν μου είχε μείνει τίποτα εκεί. Όταν με βρήκε η κυρία Μπένετ, μου είπε ότι μπορούσα να ξεκινήσω από την αρχή. Δεν την πίστευα πραγματικά, αλλά δεν είχα άλλες επιλογές».

Ο Μιχάλης έγνεψε καταφατικά καταλαβαίνοντας τώρα περισσότερο από ό,τι πριν. Ο Τζέιμς δεν ήταν απλώς ένας επισκέπτης στο σπίτι τους - ήταν κάποιος που είχε χάσει τα πάντα, κάποιος που προσπαθούσε να ξαναχτίσει τη ζωή του από τη βάση. Το βάρος αυτής της συνειδητοποίησης έπεσε πάνω στον Μιχάλη και για πρώτη φορά ένιωσε την πλήρη βαρύτητα του τι σήμαινε να είσαι Τζέιμς.

Καθώς κάθισαν εκεί κάτω από τη βελανιδιά, ο ήλιος άρχισε να βυθίζεται πιο χαμηλά στον ουρανό, ο Μιχάλης κατάλαβε και κάτι άλλο - ο κόσμος του ήταν πολύ μεγαλύτερος απ' όσο είχε φανταστεί ποτέ. Μεγαλώνοντας στο Αγρίνιο, περιτριγυρισμένος από τους ίδιους ανθρώπους, τις ίδιες ρουτίνες, πάντα πίστευε ότι ο κόσμος έξω έμοιαζε πολύ με αυτόν που ζούσε. Αλλά ο Τζέιμς είχε ανοίξει τα μάτια του σε μια πραγματικότητα που δεν είχε αντιληφθεί πλήρως πριν. Υπήρχαν άνθρωποι εκεί έξω—άνθρωποι όπως ο Τζέιμς—των οποίων η ζωή διαμορφώθηκε από δυνάμεις πολύ πέρα ​​από τον έλεγχό τους.

Τις επόμενες εβδομάδες, ο Μιχάλης και ο Τζέιμς ήρθαν ακόμη πιο κοντά. Οι συζητήσεις τους έγιναν βαθύτερες, πιο προσωπικές και ο Μιχάλης βρέθηκε να εμπιστεύεται τον Τζέιμς με έναν τρόπο που δεν είχε εμπιστευτεί κανέναν πριν. Στον Τζέιμς δεν είδε απλώς έναν φίλο, αλλά ένα είδος μεγαλύτερου αδερφού, κάποιον που είχε γνωρίσει περισσότερα πράγματα από τον κόσμο από αυτόν, κάποιον που μπορούσε να προσφέρει οπτική σε πράγματα που ο Μιχάλης δεν είχε ποτέ αμφισβητήσει.

Καθώς όμως ο δεσμός τους δυνάμωσε, το ίδιο έγινε και με τις εντάσεις γύρω τους. Η πόλη είχε προσέξει την παρουσία του Τζέιμς από την αρχή, και ενώ στην αρχή δεν υπήρχε φανερή εχθρότητα, ο Μιχάλης κατάλαβε ότι ο κόσμος είχε αρχίσει να μιλάει. Το άκουσε στους ψίθυρους στο εστιατόριο, το είδε στα βλέμματα που έριχναν οι άνθρωποι όταν περνούσαν από το σπίτι του Ιωάννου. Δεν ήταν απλώς περιέργεια πια – ήταν κάτι πιο σκοτεινό, κάτι πιο επικίνδυνο.

Ένα βράδυ, καθώς ο Μιχάλης και ο Τζέιμς πήγαιναν στο σπίτι από τα χωράφια, συνάντησαν μια ομάδα αγοριών από την πόλη, που στέκονταν κοντά στην άκρη του κεντρικού δρόμου. Ο Μιχάλης τους αναγνώρισε—Τόμι Χάρις, Μπίλι Κάρτερ και μερικούς άλλους. Ήταν μεγαλύτεροι από τον Μιχάλη, ίσως ένα ή δύο χρόνια, και είχαν τη φήμη ότι προκαλούσαν προβλήματα. Ο Μιχάλης πάντα τους απέφευγε όταν μπορούσε.

Καθώς ο Μιχάλης και ο Τζέιμς πλησίασαν, ο Τόμι προχώρησε με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του. «Λοιπόν, καλά, κοίτα ποιος είναι», είπε ο Τόμι, με τη φωνή του να έσταζε από κοροϊδία. «Το νέο παιδί και ο μικρός του βοηθός».  Ο Τζέιμς δεν είπε τίποτα, η έκφρασή του ήταν ήρεμη, αλλά τα μάτια του επικεντρώθηκαν στον Τόμι. Ο Μιχάλης όμως ένιωσε την καρδιά του να χτυπάει. Ήξερε τον Τόμι αρκετά καλά για να ξέρει ότι αυτό δεν θα τελείωνε μόνο με λόγια.

«Τι κάνεις εδώ τριγύρω, τέλος πάντων;» Ο Τόμι συνέχισε, με το χαμόγελό του να ξεθωριάζει σε κάτι πιο απειλητικό. «Δεν ξέρεις ότι αυτό δεν είναι το μέρος σου;»

Ο Μιχάλης ένιωθε την ένταση να ανεβαίνει στον αέρα. Έριξε μια ματιά στον Τζέιμς, ο οποίος παρέμεινε στωικός, αλλά έβλεπε τους μύες στο σαγόνι του Τζέιμς να σφίγγονται. Ο Τζέιμς δεν επρόκειτο να κάνει πίσω και ο Μιχάλης ήξερε ότι ο Τόμι δεν επρόκειτο να το άφηνε αυτό να πάει χωρίς μάχη.

«Απλώς γυρίζουμε σπίτι», είπε γρήγορα ο Μιχάλης, προσπαθώντας να διαλύσει την κατάσταση. «Δεν θέλουμε κανένα πρόβλημα».

Ο Τόμι γέλασε, με έναν οξύ, δυσάρεστο ήχο. «Δεν θέλεις κανένα πρόβλημα; Δυσκολεύεσαι πολύ να περπατάς μαζί του», είπε, γνέφοντας προς τον Τζέιμς. «Οι άνθρωποι εδώ γύρω δεν αντιμετωπίζουν ευγενικά τους ξένους. Ειδικά όχι στο είδος του».

Ο Μιχάλης ένιωσε ένα κύμα θυμού να σηκώνεται μέσα του. Είχε ακούσει αυτού του είδους τις συζητήσεις στο παρελθόν, αλλά ποτέ δεν απευθυνόταν σε κάποιον που τον ενδιέφερε. Ήθελε να πει στον Τόμι να σωπάσει, να τους αφήσει ήσυχους, αλλά οι λέξεις έπιασαν το λαιμό του. Αντίθετα, έσφιξε τις γροθιές του, νιώθοντας την ανικανότητα να τον κυριεύει.

Ο Τζέιμς, ωστόσο, δεν πτοήθηκε. Κοίταξε τον Τόμι στα μάτια και είπε: «Είμαι εδώ για να ζήσω τη ζωή μου. Το ίδιο με εσένα."

Το χαμόγελο του Τόμι έσβησε, αντικαταστάθηκε από μια ψυχρή, σκληρή λάμψη. «Έτσι;» είπε, πλησιάζοντας τον Τζέιμς. «Λοιπόν, ίσως θα έπρεπε να σκεφτείς να το ζήσεις κάπου αλλού».

Η καρδιά του Μιχάλη χτυπούσε δυνατά στο στήθος του. Ήξερε ότι αυτό θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε κάτι επικίνδυνο, κάτι για το οποίο δεν ήταν έτοιμος. Αλλά πριν συμβεί οτιδήποτε, ένα από τα άλλα αγόρια, ο Μπίλι, προχώρησε και έβαλε ένα χέρι στο μπράτσο του Τόμι.

«Έλα, Τόμι», είπε ο Μπίλι, με τη φωνή του πιο ήσυχη αλλά σταθερή. "Πάμε."

Για μια στιγμή, ο Τόμι δίστασε, με τα μάτια του ακόμα κολλημένα στον Τζέιμς. Έπειτα, με ένα μειδίαμα, στράφηκε. «Δεν τελείωσε αυτό», μουρμούρισε καθώς έφευγε, ενώ τα άλλα αγόρια τον ακολουθούσαν.

Ο Μιχάλης έβγαλε μια ανάσα που δεν κατάλαβε ότι την κρατούσε. Κοίταξε τον Τζέιμς, ο οποίος παρέμεινε ήρεμος, αν και υπήρχε ένα τρεμόπαιγμα –ίσως θυμού– πίσω από τα μάτια του.

«Είσαι καλά;» ρώτησε ήσυχα ο Μιχάλης.

Ο Τζέιμς έγνεψε καταφατικά, αλλά υπήρχε μια σκληρότητα στη φωνή του όταν απάντησε. «Έχω αντιμετωπίσει χειρότερα».

Καθώς συνέχιζαν τη βόλτα τους προς το σπίτι, ο Μιχάλης δεν μπορούσε να διώξει την αίσθηση ότι τα πράγματα άρχιζαν να σπιράλ. Η πόλη είχε αρχίσει να δείχνει τα αληθινά της χρώματα και δεν ήταν σίγουρος για πόσο ακόμη θα μπορούσαν να διατηρήσουν την ειρήνη. Και όσο κι αν ήθελε να προστατεύσει τον Τζέιμς, ήξερε ότι οι δυνάμεις που αντιμετώπιζαν ήταν μεγαλύτερες και από τους δύο.

Οι δεσμοί της φιλίας τους είχαν γίνει ισχυροί, αλλά οι παλιές εντάσεις -αυτές που υπήρχαν πολύ πριν φτάσει ο Τζέιμς- είχαν αρχίσει να βγαίνουν στην επιφάνεια. Και καθώς περνούσε το καλοκαίρι, ο Μιχάλης ένιωθε να βουλιάζει ότι τα χειρότερα δεν έρχονταν.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου